Günümüz insanı ilişkileri ya yanlış anlıyor ya da fazla hafife alıyor. Dostluk, arkadaşlık, hatta en basit insani bağlar bile artık pamuk ipliğine bağlı. En ufak bir kırgınlıkta, en küçük yanlış anlaşılmada insanlar birbirini hayatından silebiliyor. Üstelik bunu yaparken hiç düşünmeden, hiç konuşmadan, hiç yüzleşmeden… Bir tuşa basar gibi.

Oysa dostluk dediğin şey biraz sabır ister. Vefa ister. Emek ister. Herkesin hayatında zorluklar var, herkes bir şeyler yaşamış. Ama yaşadıklarımız, karşımızdakini hoyratça harcamanın bahanesi olmamalı. Bir ilişkide sorun çıkabilir; önemli olan o sorunu nasıl taşıdığındır. Kalıp konuşmak mı, yoksa sessizce uzaklaşmak mı? Çözmeye çalışmak mı, yoksa yok saymak mı?

Bugün bakıyorsun, sosyal medyada bir gariplik başlıyor önce. Beğeniler kesiliyor, yorumlar yok oluyor. Sonra engeller geliyor. Ardından bir süre geçiyor, hiçbir şey olmamış gibi engeller kalkıyor, konuşmalar başlıyor. Ne tam bir kopuş var ne de gerçek bir barış. İlişkiler askıda. Netlik yok. İnsan ister istemez şaşırıyor: Dost musunuz, düşman mı?

Tek taraflı hiçbir bağ uzun süre ayakta kalamaz. Bir taraf çabalarken diğer tarafın keyfine göre var olup yok olması ilişki değil, dengesizliktir. Emek verilmeden süreklilik olmaz. Zaman ayrılmadan samimiyet büyümez. Ama artık insanlar yorulmaya tahammül edemiyor. En ufak pürüzde vazgeçmek daha kolay geliyor.

Belki de çağın en büyük sorunu şu: İnsanlar ilişkileri tüketilebilir sanıyor. Sanki herkesin bir alternatifi varmış gibi davranılıyor. Oysa bazı insanlar gerçekten biriciktir. Herkesin yeri dolar belki ama bazı boşlukların izi hep kalır.

İnsan en çok buna şaşırıyor aslında. Onca paylaşılan zamandan sonra, bir ilişkinin bu kadar kolay silinebilmesine… Vefa kelimesinin bu kadar hafiflemesine… Ve belki de en çok, dostlukların net olmamasına. Çünkü dostluk netlik ister, emek ister, sorumluluk ister.

Ve evet, insan bazen gerçekten yoruluyor. Çünkü tek taraflı hiçbir şey yürümüyor.