Millet olmanın temelinde sadece aynı topraklarda yaşamak yoktur; aynı değerlere inanmak, aynı kültürü yaşatmak ve geçmişten gelen emaneti gelecek nesillere doğru şekilde aktarabilmek vardır. Bir toplumu güçlü yapan yalnızca ekonomisi, teknolojisi ya da büyük şehirleri değildir. Asıl güç; kimliğini kaybetmeden ayakta kalabilmesidir. Çünkü değerlerini kaybeden toplumlar, zamanla kendilerini de kaybederler.

Bugün “çağdaşlık” adı altında kendi kültürüne yabancılaşan bir nesil yetiştirilmeye çalışılıyor. Oysa milli olmak; bizden olanı sahiplenmek, dilimize, sanatımıza, ahlakımıza ve geleneklerimize sahip çıkmaktır. Başka milletlerin kültürlerini körü körüne taklit etmek ise gelişmişlik değil, özünden uzaklaşmaktır. İnsan kendi kökünü inkâr ederek büyüyemez. Ağacın kökü ne kadar sağlamsa gövdesi de o kadar güçlü olur.

Milli Bayramlarımız gibi anlamı büyük bir günlerde yapılan bazı etkinlikleri görünce insanın içi gerçekten sızlıyor. Çocuklarımıza ,özellikle de küçük yaşta ya da genç yaşta erkek ve kız öğrencilerimize bizim kültürümüzde yeri olmayan dansların, hareketlerin ve gösterilerin normalmiş gibi sunulması düşündürücü bir tablo ortaya çıkarıyor. Üstelik bunun devlet okullarında yapılması daha da dikkat çekici bir hâl alıyor. İnsan ister istemez şunu soruyor: Biz kendi kültürümüzü neden yeterli görmüyoruz?

Halbuki bu milletin öyle derin bir kültürü vardır ki; türküsüyle, şiiriyle, halk oyunlarıyla, musikisiyle, edebiyle ve sanatıyla dünyaya örnek olacak bir zenginliğe sahiptir. Anadolu’nun her şehrinde ayrı bir kültür, ayrı bir zarafet vardır. Bizim kendi değerlerimiz çocuklarımıza yetmeyecek kadar mı eksik? Neden sürekli dışarıdan geleni daha üstün, daha modern ve daha doğru görme çabası içindeyiz?

Bir ülke maddi olarak güçlü olabilir. Büyük binalar yapabilir, teknolojide ilerleyebilir, bilimde gelişebilir. Ama değerlerini kaybetmiş bir toplumun ayakta kalması uzun sürmez. Çünkü milletleri ayakta tutan beton değil, manevi bağlardır. Ahlaktır, kültürdür, aile yapısıdır ve milli ruhtur.

Bugün yapılması gereken şey; çocuklara yabancı kültürleri ezberletmek değil, kendi medeniyetlerini sevdirebilmektir. Kendi musikisini bilmeyen, kendi tarihini tanımayan, kendi kültürünü küçümseyen bir neslin geleceğe sağlam adımlarla yürümesi mümkün değildir. Milli olmak sloganlarda değil; kültürünü yaşatmakta, değerlerine sahip çıkmakta ve özünü koruyabilmektedir.

Çünkü kökünden uzaklaşan toplumlar, bir süre sonra hangi ağaca ait olduklarını bile unuturlar.