Ama gerçek hiçbir zaman manşetlerde yazdığı gibi değildir.

ABD ile İran arasında büyüyen gerilim de aynı senaryonun yeni perdesidir.
Sahne değişir, aktörler değişir ama oyun hep aynıdır:
Kontrol et, yönlendir, hükmet.

Bugün İran’a yöneltilen suçlamaların merkezinde nükleer program var.
Peki gerçekten mesele bu mu?

Eğer mesele nükleer silahsa, neden aynı coğrafyada nükleer güce sahip olanlar sorgulanmaz?
Eğer mesele güvenlikse, neden savaşlar hep petrol yollarının üzerinde çıkar?

Çünkü mesele ne güvenliktir ne de barış.
Mesele, enerjinin ve coğrafyanın kontrolüdür.

Hürmüz Boğazı’ndan geçen petrol, sadece enerji değil; aynı zamanda güç demektir.
O gücü kontrol eden, dünyayı dizayn eder.
İran ise bu oyunda “itaat etmeyen aktör”dür.

Sorun tam da burada başlıyor.

1979’dan bu yana İran, Batı’nın çizdiği sınırların içinde kalmayı reddetti.
Ne askeri üs verdi ne de tam anlamıyla sisteme entegre oldu.
Kendi yolunu çizmek istedi.

Ve bu dünyada bağımsızlık iddiası, çoğu zaman “suç” sayılır.

İsrail faktörünü görmeden bu tabloyu okumak ise eksik olur.
İran’ın bölgedeki etkisi, sadece ABD’yi değil İsrail’i de rahatsız ediyor.
Bu yüzden her kriz, biraz da Tel Aviv’in güvenlik kaygılarıyla şekilleniyor.

Ama işin en karanlık tarafı şu:
Bu savaşlar hiçbir zaman tamamen bitmez.

Çünkü bitmesi istenmez.

Sürekli bir gerilim hali…
Sürekli bir tehdit algısı…
Sürekli bir kriz…

Bu, silah satanın işine gelir.
Bu, enerji piyasasını yönetenin işine gelir.
Bu, bölgeyi dizayn etmek isteyenin işine gelir.

Adına ister “denge” deyin, ister “kaos”…
Ama bu düzen, bilinçli olarak sürdürülür.

Ve her zaman olduğu gibi en ağır bedeli halklar öder.

Ne Washington’daki karar vericiler ölür bu savaşlarda…
Ne de Tahran’daki yöneticiler.

Ölen;
cepheye sürülen gençlerdir,
yoksullaşan halktır,
geleceği çalınan toplumdur.

Bize anlatılan hikâyelerle, gerçekte yaşananlar arasındaki fark işte tam burada başlar.

Çünkü bu bir savaş değil sadece…
Bu, hakikatin üzerini örten büyük bir illüzyondur.

Baki Düzgün
Hak-Der Genel Başkanı

The post Perde Arkasındaki Savaş: Gerçekler ve Yalanlar first appeared on En Güncel Haber.

Eski zamanlarda bir kasabada herkesin saygı duyduğu bir değirmenci vardı. Ona Değirmenci Baba derlerdi. Çünkü yalnızca buğday öğütmez, insanın sözünü, niyetini ve karakterini de tartardı.

Kasabanın insanları ürünlerini değirmene getirirdi. Değirmenci Baba buğdaya bakar ve hemen anlardı: Bu temiz mi, yoksa içine taş mı karışmış?

Siyaset de aslında bundan farklı değildir.

Millet sandığa giderken değirmene buğday getirir gibi umut getirir, beklenti getirir, güven getirir. Ama siyasetin değirmeninde bu umutlar çoğu zaman un olmaz. Çünkü değirmenin içine temiz buğday değil, çıkar, yalan ve hesap karıştırılır.

Bugün siyasete baktığımızda tam da böyle bir tablo görüyoruz. Meydanlarda adalet konuşuluyor ama adalet terazisi bozuk. Demokrasi konuşuluyor ama eleştiriye tahammül yok. Halk adına siyaset yaptığını söyleyenler, halkın sesini değil kendi koltuklarını korumaya çalışıyor.

Bir zamanlar Değirmenci Baba kasabanın gençlerine şöyle demişti:

“Eğer değirmene buğday yerine taş getirirseniz, değirmen ne kadar dönerse dönsün size un vermez.”

Bugün Türkiye siyasetinin en büyük sorunu tam da budur. Değirmen dönüyor, seçimler oluyor, konuşmalar yapılıyor, ittifaklar kuruluyor ama halkın sofrasına giden adalet ve refahın unu bir türlü çıkmıyor.

Çünkü siyasetin değirmenine konulan malzeme temiz değil.

Toplumu kutuplaştırarak, inançları siyasetin malzemesi yaparak, kimlikleri birbirine düşman ederek siyaset yapılmaz. Bu olsa olsa değirmene saman doldurup un beklemek gibidir.

Değirmenci Baba’nın bir sözü daha vardı:

“Değirmenin taşı yavaş dönebilir ama adaletin eleği eninde sonunda herkesi eleyip ayırır.”

Bugün siyaset yapan herkes şunu bilmelidir: Halk her şeyi görüyor. Kimin buğday getirdiğini, kimin taş karıştırdığını da biliyor.

Ve gün gelir, o değirmenin taşı döndüğünde taşlar da ortaya çıkar, gerçekler de.

Baki Düzgün
Hak-Der Genel Başkanı

The post Değirmenci Baba’nın Siyasi Hikâyesi first appeared on En Güncel Haber.

Bugün Şems’i ve Mevlânâ’yı tartışırken çoğu kişi onları ya bir mezhebin hanesine yazmak ister ya da başka bir inancın dışına itmek… Oysa mesele bu kadar dar değildir. Mesele, ateşi anlamaktır.

Şems bir ateşti.
Mevlânâ o ateşte pişti.

Ama Alevilik, ateşin etrafında edep ile durmayı bilmektir.

Şems, zahiri ilmin kibirli duvarlarını yıkan bir dervişti. Makama yüz vermedi, şöhreti umursamadı. Hakikati, sarayların değil gönüllerin içinde aradı. Alevi irfanında “mürşid” dediğimiz makam tam da budur: Talibi kendine bağlayan değil, Hakk’a yönlendiren.

Şems’in Mevlânâ’yı dönüştürmesi, bir aklın başka bir akla üstünlüğü değil; bir gönlün başka bir gönlü tutuşturmasıdır. Alevi yolunda buna “ikrarın yanışı” denir. İkrar verdin mi, artık dönüş yoktur. Artık pişeceksin.

Mevlânâ’nın dönüşümü bu yüzden önemlidir. O, medrese hocasıydı; ilmi vardı. Ama aşkı yoktu. Şems geldi, o ilmi aşka dönüştürdü.
Alevi öğretisi de tam burada durur: İlim irfansız eksiktir, aşk olmadan kemal olmaz.

Ancak şunu da bilmek gerekir:
Alevilik bir tarikatın gölgesi değildir. Kendi erkânı, kendi ocak sistemi, kendi yol uluları vardır. Şems ve Mevlânâ, bu yolun kurucu pirleri değildir. Onlar Anadolu’nun ortak irfan havzasında yankılanan iki büyük sestir.

Bugün bazıları Mevlânâ’yı yalnızca Sünni bir çerçeveye hapsetmeye çalışırken, bazıları da onu bütünüyle Alevi ilan etme kolaycılığına kaçar. Oysa hakikat, kimlik mühendisliğiyle ölçülmez.

Alevilikte esas olan isim değil, haldir.
Söz değil, özdür.

Şems’in hakikat karşısındaki cesareti, Mevlânâ’nın aşk karşısındaki teslimiyeti; işte bu yönleriyle Alevi irfanına yakındırlar. Ama Alevilik, sadece aşktan ibaret değildir. Yol erkân ister, edep ister, rıza ister.

Bugün bize düşen; bu büyük isimleri bir mezhep kavgasının malzemesi yapmak değil, onların söylediği sözü anlamaktır.

Şems der ki: “Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol.”
Alevi yolunda buna “eline, beline, diline sahip ol” denir.

Mevlânâ der ki: “Gel, ne olursan ol yine gel.”
Alevi meydanında buna “Yetmiş iki millete bir nazarla bakmak” denir.

Görülüyor ki söz başka ağızdan çıksa da, hakikat aynı pınardan akar.

Şems ateştir.
Mevlânâ o ateşte yanan can.

Alevilik ise o ateşi yol erkânıyla taşıma sorumluluğudur.

Hakikat, sahiplenilmez. Yaşanır.

Ve hakikat yolunda yürüyenler bilir ki; isimler gelip geçer,
Aşk kalır.

Baki Düzgün
Hak-Der Genel Başkanı

The post Anadolu irfanı, bir isimler listesi değildir. first appeared on En Güncel Haber.

Jeffrey Epstein yalnızca bir suçlu değildir; o, bir ağın operatörü, bir sistemin taşıyıcı kolonudur. Bu ağ; siyaset, sermaye, istihbarat ve medya arasında kurulan kirli ilişkilerin düğüm noktasıdır. Bugün parça parça açıklanan belgeler, bu ağın tamamını ifşa etmek için değil, ağı yönetenlerin elindeki kaldıraçları hatırlatmak için dolaşıma sokuluyor.

Eğer gerçekten adalet istenseydi, dosyalar bir bütün olarak açılırdı. İsimler, ilişkiler, finansman kanalları ve koruma zırhları aynı anda ifşa edilirdi. Oysa yapılan tam tersidir: Seçici ifşa. Kimlerin adı geçeceğine, kimlerin “şimdilik” korunacağına karar veren bir akıl vardır. Bu akıl, yargı salonlarında değil; küresel pazarlık odalarında çalışır.

Bu dosyaların asıl muhatabı kamuoyu değildir. Mesaj, devlet başkanlarına, kraliyet çevrelerine, küresel sermaye sahiplerine verilmektedir:
“Geçmişiniz elimizde. Bugünkü pozisyonunuz, itaatinizle mümkündür.”
Bu bir uyarıdır; hatta bir tehdittir. “Ya bizi dinlersiniz ya da dosyalar derinleştirilir.”

Epstein dosyaları bu yüzden tam açılmıyor. Çünkü tam açılırsa, yalnızca bireyler değil, meşruiyet rejimleri çöker. Demokrasi nutukları atanların, insan hakları dersi verenlerin, ahlak vaazı verenlerin kirli sicilleri ortaya saçılır. O zaman mesele birkaç sapkının suçu olmaktan çıkar; küresel düzenin ahlaki çöküşü görünür hale gelir.

Bugün yaşanan şey, bir “temizlik” değil; itaat testidir. Kim hizaya gelecek, kim direnecek, kim gözden çıkarılacak… Dosyalar bu sorulara göre açılıp kapatılıyor. Hukuk, burada bir amaç değil; araçtır. Mağdurların adaleti ise bu oyunda yalnızca bir vitrin süsüdür.

Sonuç olarak Epstein dosyaları, açılarak hafifletilmiyor; saklanarak ağırlaştırılıyor. Bir adalet dosyası olarak değil, küresel bir şantaj arşivi olarak tutuluyor. Ve bugün verilen mesaj nettir:
“Sıradaki açıklama, itaat etmeyene.”

Bu yüzden bu dosyalarla yüzleşmeden, bu düzenle yüzleşmek mümkün değildir. Ahlak söylemi çökmüş bir iktidar dünyasında, gerçek adalet ancak dosyalar silah olmaktan çıkarılıp, bütünüyle halka teslim edildiğinde mümkündür. Aksi halde her açıklama, yalnızca yeni bir gözdağından ibaret kalacaktır.

Baki Düzgün

Hak-Der Genel Başkanı

The post Açıklanan Gerçekler Değil, Verilen Gözdağıdır first appeared on En Güncel Haber.

Jeffrey Epstein belgeleri, insanlığın önüne bırakılmış bir itirafnamedir. Bu belgeler; gücün nasıl suçla birleştiğini, suçun nasıl korunduğunu, korumanın nasıl rejime dönüştüğünü açıkça göstermektedir. Çocukların bedenleri üzerinden kurulan şantaj ağları, “elit” diye sunulanların gerçek yüzünü açığa çıkarmıştır.

Biz şunu ilan ediyoruz:
Bu sadece bir skandal değildir.
Bu, küresel bir ahlak çöküşüdür.

Devletlerin, sermayenin, medyanın ve sözde saygın kurumların aynı kirli çemberde buluştuğu bir dünyada adalet tesadüf değildir; bilinçli olarak askıya alınmıştır. Suç işleyenler korunmuş, bilenler susturulmuş, itiraz edenler yalnızlaştırılmıştır. İşte bu yüzden bu düzen meşru değildir.

Biz, dokunulmazların dokunulabilir olduğunu söylüyoruz.
Biz, gücün hesap vermesi gerektiğini söylüyoruz.
Biz, hakikatin üzerinin örtülemeyeceğini söylüyoruz.

Bu manifesto bir çağrıdır:
– Çocukların suskunluğunu iktidar dili yapanlara karşı,
– Ahlaksızlığı “devlet sırrı” diye saklayanlara karşı,
– Suçu itibarla aklayanlara karşı.

Adalet, mahkeme salonlarında değil; toplumsal vicdanda başlar.
Hakikat, raporlarda değil; itirazda yaşar.
Ve insanlık, ancak susmamayı seçtiğinde kurtulur.

Biz susmayacağız.
Biz unutturmayacağız.
Biz hesap soracağız.

Çünkü bu dünya, ahlaksızların yönetimine terk edilemeyecek kadar onurludur.

Baki Düzgün
Hak-Der Genel Başkanı

The post Biz, kirletilmiş bir dünyada yaşamayı kader olarak kabul etmiyoruz. first appeared on En Güncel Haber.

Toplumun çöküşünden, ahlaki yozlaşmadan ve siyasal kirlilikten söz eden; ancak bu sorunlara yönelik yapısal ve dönüştürücü çözümler üretemeyen parti yönetimleri, inandırıcılıklarını hızla yitirmektedir. Daha vahimi, seçimle kazanılan belediyeler üzerinde siyasal ve etik denetim kuramayan bu yapıların, zamanla belediye başkanlarının iradesine teslim olmasıdır. Bugün tablo tersine dönmüştür: Partiler yerel yönetimleri yönetmemekte, yerel iktidar odakları partileri belirlemektedir.

Sosyal demokrat yerel yönetim anlayışı; rant üretmek, vitrin projelerle algı yönetmek ya da belediyeyi kişisel kariyer basamağına dönüştürmek değildir. Oysa birçok belediyede şeffaflık geri plana itilmiş, kamu kaynakları halkın ortak ihtiyaçları yerine dar bir çevrenin siyasal ve ekonomik çıkarlarına tahsis edilmiştir. Kent yoksulluğu derinleşirken, sosyal politikalar göstermelik yardımlara indirgenmiştir.

Katılımcılık söylemde kalmış; kent konseyleri, mahalle meclisleri ve sivil toplum mekanizmaları işlevsizleştirilmiştir. Belediye başkanları kendilerini kentin geçici yöneticisi değil, adeta sahibi olarak görmeye başlamış; kentte yaşayan yurttaşlar ise karar süreçlerinin dışında bırakılmıştır. Bu anlayış, sosyal demokrasinin özüne aykırıdır.

Sosyal demokrasi, hesap verebilirlikten korkmaz; eleştiriyi düşmanlık olarak görmez. Oysa bugün parti içi eleştiri mekanizmaları bastırılmakta, liyakat yerine sadakat ödüllendirilmektedir. Bu durum yalnızca yerel yönetimleri değil, partinin bütün siyasal iddiasını aşındırmaktadır.

Eğer sosyal demokrat yerel yönetimler yeniden inşa edilecekse; bunun yolu güçlü bir parti denetiminden, gerçek katılımcılıktan, kamucu bütçe anlayışından ve ahlaki-siyasal tutarlılıktan geçmektedir. Aksi halde sosyal demokrasi, tabelada kalan bir iddia; yerel yönetimler ise kişisel iktidar alanları olmaktan öteye geçemeyecektir.

Baki Düzgün
Hak-Der Genel Başkanı

The post Sosyal Demokrat Yerel Yönetimin Krizi first appeared on En Güncel Haber.

Kent kültürü, yalnızca binalardan, altyapıdan, teknolojiden ibaret değildir. Kent kültürü; birlikte yaşama ahlakıdır, kamusal alanı paylaşma bilincidir, komşuluk hukukudur, farklı olana tahammül edebilme yeteneğidir. Modernite ise bu kültürü ya ileriye taşır ya da onu piyasaya, ranta ve tüketime teslim eder.

Bugün birçok şehirde modernite, insan merkezli değil sermaye merkezli ilerliyor. Meydanlar halkın değil; AVM’lerin. Sokaklar çocukların değil; araçların. Kent, yurttaşın değil; yatırımcının ihtiyaçlarına göre şekilleniyor. Böyle bir modernlik, ilerleme değil, yabancılaşmadır.

Kentli olmak, sadece şehirde yaşamak değildir. Kentli olmak; hakkını bilmektir, sorgulamaktır, yönetime katılmaktır. Ancak modern şehirlerde birey, yurttaş olmaktan çıkarılıp müşteriye dönüştürülüyor. Ulaşım bir hak değil, bedel. Barınma bir ihtiyaç değil, yatırım aracı. Kültür ise ya ticarileştiriliyor ya da yok sayılıyor.

Bir diğer sorun da modernitenin yarattığı yalnızlık. Kalabalıklar içinde yalnızlaşan insanlar, apartman dairelerine sıkışmış hayatlar, tanımadığımız komşular… Kent büyüdükçe insan ilişkileri küçülüyor. Geleneksel dayanışma ağları çözülürken, yerine gerçek bir kamusal bağ kurulamıyor.

Oysa başka bir kent mümkündür.
İnsanı merkeze alan, doğayla barışık, kültürel çeşitliliği tehdit değil zenginlik olarak gören bir kent anlayışı mümkündür. Katılımcı yerel yönetimlerle, mahalle kültürünü yaşatan politikalarla, kamusal alanı halka iade eden bir modernite mümkündür.

Kent kültürü ile modernite arasındaki mesele, eskiyle yeninin kavgası değildir. Mesele şudur:
Modernlik kimin için ve ne pahasına?

Eğer modernite adaleti, eşitliği, birlikte yaşamı büyütmüyorsa; o modernlik yalnızca betonlaşmış bir çöküştür. Kent, insanla anlamlıdır. İnsan yoksa, o şehir sadece kalabalık bir yalnızlıktır.

Baki Düzgün

Hak-Der Genel Başkanı

The post Kent Kültürü ve Modernite: Beton Arasında Kaybolan İnsan first appeared on En Güncel Haber.

Dünyayı tek ülkeye dönüştürmek, ülkeleri merkeze bağlı şehirlere indirgemek, şehirleri de halkın değil kendi atadıkları yöneticilerle yönetmek…
Bu bir ütopya değil; küresel zorbalığın kurumsallaşmasıdır.

Bu düzende halk yoktur.
Yurttaş yoktur.
Sadece itaat etmesi beklenen kalabalıklar vardır.

Seçimden Korkan İktidar Aklı

Bu hayali kuranların ortak bir korkusu vardır:
halkın iradesi.

Çünkü seçim:
• Denetimdir
• Hesap sormadır
• Meşruiyet sınavıdır

Atama ise rahatlatır.
Soru yoktur, itiraz yoktur, risk yoktur.

O yüzden yerel yönetimler hedef alınır.
O yüzden belediyeler, şehirler, mahalleler merkezî otoriteye bağlanır.
O yüzden “güvenlik” denilerek demokrasi askıya alınır.

Bu yalnızca bir yönetim modeli değil,
halkı siyasetten tasfiye etme projesidir.

Ulus Devletler Değil, Halklar Tasfiye Ediliyor

Süslü laflarla “ulus devletler bitiyor” derler.
Ama bitirilen ulus devlet değil, halkların siyasal varlığıdır.

Çünkü:
• Küresel sermaye için sınırların kalkması özgürlük değil, denetimsizliktir
• Yerel kimlikler kültürel zenginlik değil, potansiyel dirençtir
• İnançlar ve farklılıklar barış unsuru değil, kontrol edilmesi gereken risklerdir

Bu yüzden merkez büyür, halk küçülür.
Bu yüzden kararlar uzaklaşır, sorumluluk buharlaşır.

Güvenlik Söylemiyle Kurulan Küresel Mafya

Bu düzen kendini hep aynı kelimelerle savunur:
• Güvenlik
• İstikrar
• Terörle mücadele

Ama gerçekte:
• Hak talebi “tehdit”tir
• Muhalefet “kaos”tur
• Örgütlenme “suç”tur

Hukuk yerini güce bırakır.
Adalet yerini korkuya.

Devlet, mafya yöntemleriyle çalışmaya başlar.
Mafya, devlet diliyle konuşur.

Bu Bir Gelecek Değil, Bir Çürüme Senaryosudur

Tek merkezli dünya hayali,
tek sesli toplum arzusudur.

Ama insanlık tarihi şunu defalarca göstermiştir:
İnsan tek merkeze sığmaz.
Hakikat tek elde durmaz.
Adalet atamayla kurulmaz.

Söz Özü

Buna “yeni dünya düzeni” diyenler yanılıyor.
Bu yeni değil, eski sömürge aklının dijital versiyonudur.

Evet, haydutlar devlet kurabilir.
Ama adalet kuramazlar.

Ve adaletin olmadığı hiçbir düzen,
ne yeni olur
ne de kalıcı.

Baki Dğzgün
Hak-Der Genel Başkanı

The post Haydutların Devlet Hayali first appeared on En Güncel Haber.

1991’den bu yana fiilen var olan bir yapıdan söz ediyoruz. Sınırları belli, halkı belli, seçilmiş hükümetleri var. Kendi parasını basan, güvenliğini sağlayan, düzenli seçimler yapan bir toplum… Buna rağmen “yok” sayılıyor. Neden? Çünkü tanınmıyor.

Oysa uluslararası hukukun klasik devlet tanımı açıktır. Toprak, nüfus, hükümet ve ilişki kurma kapasitesi. Somaliland bu ölçütlerin üçünü tartışmasız, dördüncüsünü ise fiilen yerine getiriyor. Hukuk burada “devlet” diyor; siyaset ise “bekle”.

Sorunun düğümü self-determinasyon ile toprak bütünlüğü arasında kurulan sahte dengede. Halkların kendi kaderini tayin hakkı, Birleşmiş Milletler metinlerinde kutsal bir ilke olarak yer alır. Ancak söz konusu Afrika olduğunda bu ilke bir anda geri çekilir; yerini “istikrar” gerekçesi alır. İstikrar dedikleri ise çoğu zaman baskının ve statükonun devamıdır.

Afrika Birliği, Somali’nin toprak bütünlüğünü gerekçe göstererek Somaliland’i tanımıyor. Oysa aynı birlik, devlet çöktüğünde halkın güvenliğini sağlayamayan merkezî iktidarın yarattığı felaketleri de görmezden geliyor. 1988’de Hargeisa’nın bombalanmasını, on binlerce sivilin öldürülmesini “iç mesele” sayan bir anlayıştan adalet çıkmaz.

Çifte standart burada bitmiyor. Kosova tanındı. Somaliland tanınmadı. Kosova için “istisna” denildi; Somaliland için “emsal olur” korkusu üretildi. Hukuk, istisnalarla değil ilkelerle işler. Eğer istisnalar kural hâline gelmişse ortada hukuk değil, güç ilişkileri vardır.

Somaliland’in tanınmaması bir hukuki yetersizlikten değil, siyasi iradesizlikten kaynaklanıyor. Uluslararası toplum, başarısız devletleri onarmak yerine haritaları dondurmayı tercih ediyor. Bu tercih, istikrar üretmiyor; adaletsizliği kalıcılaştırıyor.

Bugün Somaliland’e kapatılan kapı, yarın başka halkların yüzüne kapanacak. Çünkü adalet ertelendiğinde, sadece bir coğrafyada değil, bütün dünyada aşınır.

Uluslararası hukuk, güçlülerin vitrini olmaktan çıkmadıkça; Somaliland gibi örnekler “istisna” diye susturuldukça, hukuk metinleri değil, suskunluklar konuşmaya devam edecek.

Baki Düzgün
Hak-Der Genel Başkanı

The post Uluslararası Hukuk Ne Zaman Hatırlanır? Somaliland ve Sessiz Adalet first appeared on En Güncel Haber.

Hak, hukuk ve adalet kendiliğinden ortaya çıkmaz.
Tarihte hiçbir hak, mücadele edilmeden kazanılmadı. Ne emeğin hakkı, ne inanç özgürlüğü, ne eşit yurttaşlık… Hepsi örgütlü mücadelelerin sonucudur. Bugün yaşadığımız sorunların temelinde de örgütsüzlük, dağınıklık ve yalnızlaştırma politikaları yatıyor.

Toplum bilinçli biçimde parçalanıyor.
Emekçi emekçiye, yoksul yoksula, inanç inanca, kimlik kimliğe karşı kışkırtılıyor. Bu kaos ortamında adalet talebi bastırılıyor, hukuk keyfileştiriliyor. İnsanlar “zaten bir şey değişmez” noktasına sürükleniyor. İşte tam da bu noktada örgütlenme, bir tercih değil, tarihsel bir sorumluluk haline geliyor.

Örgütlenmek; sadece bir çatı altında toplanmak değildir.
Örgütlenmek, haksızlığa karşı birlikte durabilmek, yanlışta ısrar edenlere karşı hesap sorabilmek, suskunluğa mahkûm edilenlerin sesi olabilmektir. Örgütlenmek, korkunun panzehiridir. Çünkü yalnız kalan korkar, örgütlü olan cesaretlenir.

Bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şey; güçlü, şeffaf, halktan yana bir örgütlülüktür. Kişisel hesapların, koltuk sevdalarının, dar çıkarların değil; ortak aklın ve ortak mücadelenin hâkim olduğu bir birliktelik… Hak mücadelesi, vitrin süsü değil; bedel ödemeyi göze alanların yoludur.

Şunu artık açıkça söylemek zorundayız:
Adalet, susanların değil; konuşanların, direnenlerin ve örgütlenenlerin kazanımıdır. Hukuk, güçlülerin lütfu değil; halkın ısrarlı talebiyle işlerlik kazanır. Daha yaşanılabilir bir ülke, ancak hak, hukuk ve adalet mücadelesini büyütenlerin omuzlarında yükselecek.

Bugün atılacak her örgütlü adım, yarının adaletli toplumunun temel taşıdır.
Ya bu karanlığı birlikte dağıtacağız ya da dağıtılmasına seyirci kalacağız. Başka bir yol yok.

Baki Düzgün

Hak-Der Genel Başkanı

The post Adalet Susarak Gelmez, Örgütlenerek Kazanılır first appeared on En Güncel Haber.